.
Er heeft begin april een enorme storm over het land Steiermark gewoed.
De buurvrouw werd midden in de nacht wakker van een gigantische herrie: een tornado werd er gezegd. Duizenden bomen zijn tegen de vlakte gegaan en als we op de plaats van bestemming aankomen is de ravage bijna niet te overzien.
In onze tuin lijkt op het eerste gezicht alleen de boomhut de dupe.
Hier hebben de kinderen jarenlang lekker gespeeld, maar dat gaat nu niet meer lukken.
Als ik omhoog kijk naar de bomen waar de hut tegenaan gebouwd is, zie ik dat er eentje heel vervaarlijk schuin staat. De wortels zijn los en de boom wordt tegengehouden door twee andere bomen.
En door het strakke touw van de schommel...
Een van de mannen uit het dorp is bosbouwer. Hij komt kijken en ziet, dat er onmiddellijk wat aan gedaan moet worden, anders kletteren die bomen op ons dak en is de schade niet te overzien.
Vier bomen moeten er omgezaagd worden.
Ik ben er emotioneel van: mijn moeder heeft ze 50 jaar geleden geplant en dan nu...
Maar ja... er zit echt niks anders op.
Als de hele bende opgeruimd is ziet Peter, de bomenman, dat er een "jonkie" staat.
Daar ben ik heel blij om.
Ik zal het geen 50 jaar meer meemaken, maar heb er alle vertrouwen in, dat dit boompje het nog heel lang gaat doen!
Gelukkig maar...
Nieuwe den.
Voorzichtig.
En als het niet gaat lukken, dan halen we gewoon een nieuw dennetje uit het bos.
Deed mijn moeder ook!
