Die ene ster...

.

Ik ben een lettervreter.

En dan bedoel ik niet eens zozeer de letters van een boek. Ja, die ook natuurlijk...

Maar meer nog teksten die ik overal zie.

Op straat, op huizen of zomaar ergens opgeprikt.

Deze tekst heb ik ergens gezien, tijdens de vakantie.

Ik weet alleen niet meer waar.

Ik weet alleen, dat de tekst me aangreep en dat ik er een foto van gemaakt heb.

"Als je 's nachts naar de hemel kijkt, lijkt het alsof alle sterren lachen omdat ik op één van hen woon, en omdat ik op één van hen lach.

En als dat jou troost zul je blij zijn, dat je mij gekend hebt".

Dat kan zomaar gebeuren dus...

Pats! Een tekst, die je raakt.

Maar... dan moet je wel gaan lettervreten... anders zie je het niet!

Deze tekst komt overigens uit "De kleine prins" van Antoine de Saint-Exupery

En natuurlijk hoort er dit plaatje bij:

En vanavond... dan kijk ik omhoog naar de sterren en groet ze allemaal...

Ik ben blij, dat ik jullie gekend heb.

De bescherming van het boompje...

.

Vorige week had ik een stukje geschreven over de enorme storm, die over het land Steiermark heeft geraasd.

En dat we daardoor vier bomen zijn verloren...

En dat we daarna een nieuw boompje hebben ontdekt...

Tamar is daar nu, op dit moment dus... en de kinderen hebben het nieuw boompje een heel speciale bescherming gegeven.

Dat wil ik even laten zien...

Kijk eens, hoe lief! Dat gaat zeker lukken met die kleine...
Ik hoop dat ik het zeker nog 25 jaar mag zien groeien.... Yeah!

Na de storm

.

Er heeft begin april een enorme storm over het land Steiermark gewoed.

De buurvrouw werd midden in de nacht wakker van een gigantische herrie: een tornado werd er gezegd. Duizenden bomen zijn tegen de vlakte gegaan en als we op de plaats van bestemming aankomen is de ravage bijna niet te overzien. 

In onze tuin lijkt op het eerste gezicht alleen de boomhut de dupe.

Hier hebben de kinderen jarenlang lekker gespeeld, maar dat gaat nu niet meer lukken.

Als ik omhoog kijk naar de bomen waar de hut tegenaan gebouwd is, zie ik dat er eentje heel vervaarlijk schuin staat. De wortels zijn los en de boom wordt tegengehouden door twee andere bomen.

En door het strakke touw van de schommel...

Een van de mannen uit het dorp is bosbouwer. Hij komt kijken en ziet, dat er onmiddellijk wat aan gedaan moet worden, anders kletteren die bomen op ons dak en is de schade niet te overzien.

Vier bomen moeten er omgezaagd worden.

Ik ben er emotioneel van: mijn moeder heeft ze 50 jaar geleden geplant en dan nu...

Maar ja... er zit echt niks anders op.

Als de hele bende opgeruimd is ziet Peter, de bomenman, dat er een "jonkie" staat.

Daar ben ik heel blij om.

Ik zal het geen 50 jaar meer meemaken, maar heb er alle vertrouwen in, dat dit boompje het nog heel lang gaat doen!

Gelukkig maar...

Nieuwe den.

Voorzichtig.

En als het niet gaat lukken, dan halen we gewoon een nieuw dennetje uit het bos.

Deed mijn moeder ook!