Nog een pseudoniem...

.

Op de een of andere manier had ik bij het Volkskrant-blog de smaak van de pseudoniemen te pakken.

Wat een heerlijkheid om zomaar in de huid van een niet bestaand persoon te kruipen!

Ik heb er ontzettend veel lol aan gehad.

En als het VK-blog nog bestond, dan deed ik het lekker nog steeds!

In totaal heb ik daar vier verschillende pseudoniemen gehad.

Daar was natuurlijk Arend Goudsmit met waargebeurde verhaaltjes uit mijn kindertijd.

En daarnaast schreef ik ook onder de naam: Afi Seikler. De derde was Hetty Aandagt en tot slot ene Hadassah... ja die bestond ook al bij het VK-blog.

Maar alles is daar helaas verdampt. Doch niet bij mij! Wie wat bewaart heeft wat...

Deze week ga ik een paar blogjes van Afi Seikler opzoeken.

Daarvan heb ik gelukkig alles in digitale mappen gestopt.

Afi was van de powesie. Ik zocht van alles en nog wat op, met mooie foto's er bij.

Eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik houd van powesie. En het fijnste vind ik niet al te lange gedichten. Voor ellenlange gedichten heb ik helaas geen geduld...

Morgen dus het eerste blogje over/van Afi Seikler.

En nu, als opwarmertje, een klein gedichtje uit "Beemdgras" van JUDITH HERZBERG

Ziekenbezoek

Mijn vader had een lang uur zitten zwijgen bij mijn bed.

Toen hij zijn hoed had opgezet

zei ik, nou, dit gesprek

is makkelijk te resumeren.

Nee, zei hij, nee toch niet,

je moet het maar eens proberen.

Ik blijf even bij Arend...

.

Voorlopig blijf ik even bij de verhaaltjes uit mijn "Arend Goudsmit-tijd"

Het VK-blog is allang opgeheven, maar gelukkig heb ik alle verhaaltjes bewaard.

Verhaaltjes uit mijn jeugd, maar wel met namen en situaties veranderd.

Op vakantie

Ik ben zes jaar en ga voor het eerst naar Zwitserland.

De reis gaat met de Berglandexpress via Basel naar Zürich.

Daar worden we met een volkswagenbusje opgehaald.

We reizen door de nacht naar Altdorf .

Omdat ik slaap mis ik de spannende steile haarspeldbocht.

Als ik wakker word ren ik meteen buiten naar het balkon. 
Ik probeer te jodelen, maar kan er nog niet veel van...

Na het ontbijt ren ik de tuin in, de berg op.

Rennen en nog eens rennen.

Water- en vliegensvlug.

Ik houd er van.

Hier ben ik vrij. En licht.

Ik loop niet, ik vlieg!

Nog een verhaaltje van Arend:

.

Ik was de boom

We spelen altijd buiten, achter in de boomgaard of voor het huis in de buurt van de Kolk.

Ik houd van verstoppertje spelen.

En van boompje verwisselen.

Omdat er een keer een boom te weinig is, speel ik een boom.

"Ik was de boom", zeg ik.

Ik strek mijn armen uit en zwaai in de lucht.

Ik zet mijn voeten stevig op de grond.

Ik ben de boom.

Wij spelen altijd buiten...

Pseudoniemen

.

Inmiddels weten een paar lezers dat dit blog onder een pseudoniem wordt geschreven.

Ik wil een beetje onbekend blijven en vind het heel grappig als ik zomaar "gevonden" word.

Het schrijven voor een weblog is ooit rond 2007 ontstaan bij de Volkskrant: dat werd het VK-blog genoemd.

Ik heb daar verscheidene blogs gehad en daar wil ik het de komende tijd maar eens over hebben.

Mijn allereerste blog was een blog, dat ik schreef onder de naam Arend Goudsmit.

Ik schreef hele kleine korte verhaaltjes over mijn kindertijd.

Alle verhaaltjes zijn gebaseerd op de waarheid: echt gebeurd, alleen schreef ik dus onder een pseudoniem. Ik heb namen veranderd en soms een situatie.

Niemand kende mij en ik had al snel een aardig aantal volgers: onder andere Annette Lemaire, Kitty Vromen, Christine Damman en Fred van der Wal. Ik noem deze vier, omdat ik nog steeds contact met ze heb. Annette blogt trouwens ook nog steeds! Klik maar eens hier: Voelsprieten

Hier is het allereerste verhaaltje van Arend:

De eerste stappen worden gezet aan de oever van de WAVER, een mooi, slingerend zijriviertje van de Amstel.

Ik heb geen schoenen en mijn blote voeten voelen voor het eerst het vochtige gras met daarin eindeloos veel madeliefjes en paardenbloemen.

Er kriebelt iets onder mijn grote teen: een miertje.

Ik buk mij om het van dichtbij te bekijken en daar rol ik voorover.

Ik lach en zing.

"Kan iemand Arend halen? " roept mijn moeder Else.

En daar rennen Rosa en Charlotte naar mij toe en buitelen over elkaar heen.

Het leven is mooi en groen.

De zon schijnt altijd. 

De Waver is helder en vol stekelbaarsjes.

Morgen verder over Arend Goudsmit...

En dit was het eerste plaatje van hem: