Voorlopig tot slot

.

Voorlopig stop ik even met de Arend verhaaltjes.

Ik heb er nog heel veel meer, maar die komen nog wel eens.

Ik wil deze serie afsluiten met een recensie, waar ik best wel trots op ben:

Arend Goudsmit blogt sinds mei 2007 en is al door verschillende mensen ontdekt. Hij krijgt reacties, al meteen bij een van zijn eerste blogs en complimenten over zijn vermogen kleine verhaaltjes te schrijven vanuit het perspectief van het jongetje dat hij zelf ooit was. Die verhaaltjes zijn indringende portretjes van een jong kind en sommige momentopnames komen direct binnen: plotseling zie ik mezelf weer vier zijn, of zes of zeven. Of begrijp ik de weerzin van mijn eigen kind als ik hem met zijn lange haren naar de kapper sleep omdat ik de klitten er niet meer met de kam uit krijg. Terwijl ik eigenlijk zo blij ben met zijn lange haar dat hem zo goed staat, dat hem anders maakt.

Kinderlijke angsten, zo mooi verwoord als in "Onweer".  In september heeft hij nog niet zoveel geschreven, maar zowel "De imker" als "Jodelen" zijn kleinoodjes die het verdienen om gelezen te worden. En Arend? Ik hoop op meer verhalen van dat kleine jongetje.

Zingen komt bij Arend steeds weer terug. Zingen kan een grote drijfveer zijn, het leven de moeite waard maken. Neuriën of zingen zonder dat je het in de gaten hebt, dat is toch het teken dat het goed met je gaat, dat je lekker in je vel zit. Wie weet neuriet Arend wel vaak het in zijn infoblokken gelinkte nummer Gracias a La Vida, gezongen door Mercedes Sosa en oorspronkelijk uitgevoerd (en geschreven) door de Chileense politiek geëngageerde zangeres Violeta Parra. In zijn infoblokken staan nog meer mooie links naar muziek.

(geschreven door Diana van den Driessche- het blog van de Parelduiker)

Ik luister nu naar:  Gracias a la Vida

De kabouter

.

De kabouter

We gaan wandelen in het bos aan de overkant.

Het bos van Van Vliet heet het.

Er wonen kabouters in het bos.

Die zwemmen in het zwembadje aan de voet van een oude beuk.

We lopen heel zachtjes om ze niet te laten schrikken.

Ik zie er eentje wegrennen.

Hij heeft een blauwe zwembroek aan.

Maar ook een rode muts.

Ook zie ik er eentje zitten op een paddestoel.

Hij ziet er een beetje zorgelijk uit.

Hij hoeft niet bang voor me te zijn,

want ik ben Arend en ik houd van kabouters.

Filip, de tamme kauw

.

Filip

We hebben een tamme kauw en hij heet Filip.

Het is een mooi zwart kauwtje, dat op je schouder gaat zitten als je gaat wandelen.

Of zomaar, als je in de tuin bent.

Ik ben graag in de tuin.

Filip krijgt af en toe een stukje kaas.

Hij rommelt wel eens in mijn haar. Ik heb nogal lang haar.

Soms vliegen er groepen kauwtjes over en Filip kijkt dan verlangend naar boven.

Op een dag vliegt hij ze achterna.

Hij komt niet meer terug.

Ik ben ontroostbaar.

Astma

.

ASTMA

Max is erg ziek.

's Nachts is hij heel benauwd.

Ik word er wel eens wakker van.

"Max, hou op…" zeg ik dan.

Maar hij kan er niets aan doen.

 Mijn vader doet iets met rookpapiertjes.

En dan gaat het wel weer.

Maar toch wordt het steeds erger.

's Ochtends vind ik vaak afgebrande lucifers.

De dokter zegt, dat er iets moet gebeuren.

Zo kan het niet langer…

Er wordt van alles bedacht.

Misschien gaan we wel verhuizen.

Eerst wordt er nog wat anders geprobeerd.

Samen met Muti, Ofra en tante Eva gaat Max naar Zwitserland.

In Davos mag hij spelen in de sneeuw.

De lucht in de bergen is heel erg gezond.

Ik herken hem niet na 6 weken.

Hij lijkt wel een negertje, zo bruin!

En hij is niet meer benauwd.

Muti heeft in de eerste week haar enkel gebroken.

Zij komt heel uitgerust weer thuis.

(foto's: www)

Schaatsen

.

Schaatsen

Het is winter.

Als ik wakker word mag ik na het ontbijt op het ijs aan de overkant.

Mijn vader zet er een stoeltje bij.

Hij bindt de Friese doorlopertjes onder mijn schoenen.

Dan pak ik de stoel en glijd er achter aan.

Het is koud.

Maar ik voel het niet.

Ik schaats en schaats en schaats.

Ik kan niet stoppen.

Maar dan roept Muti vanuit de keuken:

"Arend.....eten....."

Ze kan lekker koken.

Ik hoop, dat er zuurkool is vandaag.

Met knödel en warm vlees.

Dat is lekker.

Ik blijf even bij Arend...

.

Voorlopig blijf ik even bij de verhaaltjes uit mijn "Arend Goudsmit-tijd"

Het VK-blog is allang opgeheven, maar gelukkig heb ik alle verhaaltjes bewaard.

Verhaaltjes uit mijn jeugd, maar wel met namen en situaties veranderd.

Op vakantie

Ik ben zes jaar en ga voor het eerst naar Zwitserland.

De reis gaat met de Berglandexpress via Basel naar Zürich.

Daar worden we met een volkswagenbusje opgehaald.

We reizen door de nacht naar Altdorf .

Omdat ik slaap mis ik de spannende steile haarspeldbocht.

Als ik wakker word ren ik meteen buiten naar het balkon. 
Ik probeer te jodelen, maar kan er nog niet veel van...

Na het ontbijt ren ik de tuin in, de berg op.

Rennen en nog eens rennen.

Water- en vliegensvlug.

Ik houd er van.

Hier ben ik vrij. En licht.

Ik loop niet, ik vlieg!

Niet meer vrij

.

Niet meer vrij

Ik moet naar de kleuterschool, want ik ben 4 geworden.

Er zitten kindertjes braaf aan een tafeltje.

Niemand speelt.

Niemand lacht.

Niemand zingt.

Ik word bang. Ik wil naar huis.

Die morgen gaat de hele klas naar een andere school om een prik te halen.

We lopen netjes twee aan twee in een lange rij en... langs ons huis.

Kijk, het touwtje hangt uit de brievenbus.

Ik trek er aan en glip snel naar binnen.

De juf heeft het niet gemerkt.

Ik loop snel de trap op en vraag aan Muti of ik nooit meer naar school hoef.

Het hoeft niet meer en ik kan weer gaan spelen in de boomgaard.

Daar pluk ik een schaal vol kruisbessen, die ik gauw naar mijn moeder breng.

Ik kan weer spelen, lachen en zingen.

(foto's:  internet)

Nog een verhaaltje van Arend:

.

Ik was de boom

We spelen altijd buiten, achter in de boomgaard of voor het huis in de buurt van de Kolk.

Ik houd van verstoppertje spelen.

En van boompje verwisselen.

Omdat er een keer een boom te weinig is, speel ik een boom.

"Ik was de boom", zeg ik.

Ik strek mijn armen uit en zwaai in de lucht.

Ik zet mijn voeten stevig op de grond.

Ik ben de boom.

Wij spelen altijd buiten...

Pseudoniemen

.

Inmiddels weten een paar lezers dat dit blog onder een pseudoniem wordt geschreven.

Ik wil een beetje onbekend blijven en vind het heel grappig als ik zomaar "gevonden" word.

Het schrijven voor een weblog is ooit rond 2007 ontstaan bij de Volkskrant: dat werd het VK-blog genoemd.

Ik heb daar verscheidene blogs gehad en daar wil ik het de komende tijd maar eens over hebben.

Mijn allereerste blog was een blog, dat ik schreef onder de naam Arend Goudsmit.

Ik schreef hele kleine korte verhaaltjes over mijn kindertijd.

Alle verhaaltjes zijn gebaseerd op de waarheid: echt gebeurd, alleen schreef ik dus onder een pseudoniem. Ik heb namen veranderd en soms een situatie.

Niemand kende mij en ik had al snel een aardig aantal volgers: onder andere Annette Lemaire, Kitty Vromen, Christine Damman en Fred van der Wal. Ik noem deze vier, omdat ik nog steeds contact met ze heb. Annette blogt trouwens ook nog steeds! Klik maar eens hier: Voelsprieten

Hier is het allereerste verhaaltje van Arend:

De eerste stappen worden gezet aan de oever van de WAVER, een mooi, slingerend zijriviertje van de Amstel.

Ik heb geen schoenen en mijn blote voeten voelen voor het eerst het vochtige gras met daarin eindeloos veel madeliefjes en paardenbloemen.

Er kriebelt iets onder mijn grote teen: een miertje.

Ik buk mij om het van dichtbij te bekijken en daar rol ik voorover.

Ik lach en zing.

"Kan iemand Arend halen? " roept mijn moeder Else.

En daar rennen Rosa en Charlotte naar mij toe en buitelen over elkaar heen.

Het leven is mooi en groen.

De zon schijnt altijd. 

De Waver is helder en vol stekelbaarsjes.

Morgen verder over Arend Goudsmit...

En dit was het eerste plaatje van hem: