Een jaar lang...

.

Vorige week kwam ik ergens een grappig berichtje tegen:

Lidia droeg vorig jaar dus een jaar lang hetzelfde jurkje. Ze vertelde er wel bij, dat ze twee precies dezelfde jurkjes heeft, zodat er altijd eentje in de was kon.

En waarom deed ze dit?

Om aandacht te vragen voor eerlijke en duurzame kleding.

Ik vind het wel een grappig idee.

Eigenlijk ook wel gemakkelijk: je hoeft nooit te denken, wat je aan gaat trekken.

En ik denk dat het meteen inhoudt, dat je ook een jaar lang geen kleding koopt en ik vraag me af of ik het zou kunnen.

Lidia schrijft in haar blog "all about fair fashion" over misstanden in de kledingindustrie.

Wordt jouw kleding wel eerlijk gemaakt?

Het heeft me wel aan het denken gezet...

Ik wil natuurlijk ook niet teveel uitgeven, maar ik wil ook niet dat er in een ver oosters land kleine kinderen mijn kleding voor een habbekrats in elkaar moeten zetten.

Dus... kijk ik op het etiket en als er staat "Made in Bangladesh" dan moet ik toch wel denken aan dat gebouw dat 5 jaar geleden instortte en waarbij 1127 mensen (vooral vrouwen) het leven lieten...

En dat die daar voor 20 cent per uur werkten...

Of je de oneerlijke toestanden tegen gaat door elke dag hetzelfde jurkje te dragen weet ik niet.

Maar Lidia deed het in ieder geval wel en schreef er ook iedere dag over in haar blog.

Meer lezen?

Klik dan even hierop: All About Fair Fashion

En het krantenartikel over de ramp lees je hier: Volkskrant 25 april 2013. In dit artikel staat dat er 200 doden te betreuren waren, maar later is dat bijgesteld... het waren er 1127! 

Peace is cheaper

.

Deze foto zag ik vorige week ergens op facebook, of instagram of het www... ik weet het niet meer.

Maar wat ik wel weet is, dat ik er door getroffen werd.

Oorlogen kosten niet alleen mensenlevens, maar ook gigantisch veel geld.

Echt gaaf, die foto.

En al spittend in mijn foto's van vorig jaar kwam ik deze foto tegen, die ik zelf gemaakt heb, een straatschrijfsel in Sevilla:

Misschien zie je me binnenkort wel in dit T-shirt rondlopen...

Ik ga er achterheen, want echt: Vrede is stukken goedkoper!

Op de een of andere manier vind ik deze bewering sterker nog dan deze:

Ik zou aan de voorkant "PEACE IS CHEAPER"  printen en "GIVE PEACE A CHANCE" aan de achterkant van het shirt.

En dan wereldwijd een verbod op wapens. 

Zou ik dat nog mogen meemaken?

Afi Seikler: Vasalis

.

Ik kan lekker veel putten uit het VK-blog van Afi.

Maar nu is het toch de laatste, althans voor dit moment.

Wat zal ik doen? Federico Garcia Lorca, de Spaanse dichter met die mooie ogen? François Villon, de Franse boef uit de Middeleeuwen? Of toch Breyten Breytenbach in het heerlijke Zuid-Afrikaans?

Het wordt de Nederlandse dichter Vasalis, voluit: Margaretha Droogleever Fortuyn-Leemans.

Hier Afi's bijdrage:

Als daar muziek is…

Als daar muziek is, wil ik die horen:

ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig zijn,

en omgeploegd met lange, diepe voren

en ongelovig, die de wellust en de pijn

nog kennen. Die bezaten en verloren.

En als er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,

en helderheid, die geen versterving is,

wil ik die zien, wil ik die horen.

En anders wil ik zot en troebel zijn.

 (Musik van Gustav Klimt)

Zelfs een Vasalis op een muur in Den Bosch, bij het Sint Jans Kerkhof:

En tot slot een gedeelte van een gedicht:

Aan een boom in het Vondelpark

Er is een boom geveld met lange groene lokken.

Hij zuchtte ruisend als een kind

terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.

Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

Vasalis... Margaretha Drooglever Fortuyn- Leemans (1909-1998)

Afi Seikler, Yeats: Cloths of Heaven

.

Als Afi Seikler hield ik me dag en nacht bezig met gedichten.

Nu is dat beduidend minder.

Ik pak wel eens een bundeltje en blader er wat in, lees een paar regeltjes en zet het bundeltje weer terug...

Nee, dan mijn alter ego Afi! Die werd gewoon verliefd op eeuwen geleden gestorven dichters, zoals de dichter William Butler Yeats uit Ierland...

Ze (=ik) was overigens niet de enige! Toen ze daar was, in Sligo waar een standbeeld van hem staat, zag ze jonge pubermeisjes dweperig de lange benen van het standbeeld omklemmen...

Een prachtgedicht, Cloths of Heaven, van Yeats is verwerkt in een monument.

Je ziet hier een hurkende figuur, mijmerend over de woorden van het gedicht...

Hier is een van Afi's (= mijn) vertalingen van dit gedicht van Yeats...

Hemelse kleden

Als ik hemels geborduurde kleden zou hebben

doorvlochten met gouden en zilveren licht, 

de blauwe en de schemerige en donkere kleding

van nacht en licht en de schemering,

dan zou ik de kleden onder uw voeten spreiden:

maar ik, arme, heb alleen mijn dromen;

ik spreid mijn dromen onder je voeten;

loop zacht omdat je op mijn dromen loopt.

Cloths of heaven

Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half-light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly because you tread on my dreams.

Jaja, die Afi Seikler... dag en nacht bezig met powesie!

Ik denk, dat ik nu ook maar eens een gedichtje ga lezen...

Wie weet inspireert het me!

Morgen nog één aflevering van Afi uit het VK-blog...

Afi Seikler: De Uitnodiging

Ik heb wel "iets" met de Native Americans, vandaar hier een mooie tekst:

De uitnodiging

Een gedicht van Mountain Dreamer, een indiaanse oudste.

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost.

Ik wil weten waar je naar hunkert,

en of je ervan durft te dromen

het verlangen van je hart te vervullen.

Het interesseert me niet hoe oud je bent.

Ik wil weten of je het risico durft te nemen om voor gek te staan voor liefde, voor je dromen, voor het avontuur echt te leven.

Het interesseert me niet welke planeten je dwarszitten.

Ik wil weten of je bent afgedaald in de kern van je eigen verdriet, of je bent geopend door de teleurstellingen van het leven, of dat je bent verschrompeld,

je hebt afgesloten uit angst voor pijn.

Ik wil weten of je pijn kunt verdragen,

zowel die van mij als van jezelf, zonder die pijn weg te stoppen, er van weg te lopen, of er wat dan ook mee te doen.

Ik wil weten of je vreugde aankunt, die van mij én die van jezelf, of je kunt dansen met overgave, extase toe kunt laten tot in de toppen van je vingers en tenen, zonder toevlucht te nemen tot voorzichtigheid, tot realisme, of rekening te houden met menselijke beperkingen.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is.

Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen, om eerlijk te zijn naar jezelf.

Of je de verdenking van verraad kunt verdragen, zonder verraad te plegen aan je ziel.

Ik wil weten of je zelfs zonder geloof durft te leven, zodat je zelf betrouwbaar kunt zijn.

Ik wil weten of je schoonheid kunt zien,

ook als die niet elke dag even mooi is,

en of je daarvan de bron hebt gemaakt waar je werkelijk uit leeft.

Ik wil weten of je met falen kunt leven,

zowel je eigen falen als dat van mij,

en nog steeds, aan de rand van het meer, uit volle borst ‘JA’ kunt schreeuwen tegen de zilveren maan.

Het interesseert me niet waar je woont en hoeveel geld je bezit.

Ik wil weten of je, na een nacht vol verdriet en vertwijfeling, moe en gekneusd tot op het bot, op kunt staan

en doen wat er gedaan moet worden voor de kinderen.

Het interesseert me niet wie je bent of waar je vandaan komt.

Ik wil weten of je midden in het vuur naast me zult staan, als het er echt op aan komt en niet terug zult deinzen.

Het interesseert me niet waar, of wat, of met wie je hebt gestudeerd.

Ik wil weten, als al het andere wegvalt, wat het is wat je uiteindelijk draagt.

Ik wil weten of je alleen kunt zijn,

en of je dan met je hele hart kunt houden van jezelf.

Ik luister nu naar: 

Native American- Cherokee Morning Song

Afi Seikler: DE KOE

.

Vandaag de eerste van vier poëzie-blogjes, die ik als Afi Seikler bij het VK-blog publiceerde.

Ook hier heb ik veel plezier aan gehad.

Had bij het VK-blog veel volgers... was leuk!

Een powesie blog geheel en al gewijd aan DE KOE!

Een koe

is een merkwaardig beest

wat er ook in haar geest

moge zijn

haar laatste woord

is altijd

BOE

- K. Schippers

De dichter is een koe

De dichter is een koe

Gras... en voorbij het grazen

lig ik bij mijn vier poten

mijn ogen te verbazen,

omdat ik nu weer evengrote

monden vol eet zonder te lopen,

terwijl ik straks nog liep te eten,

ik ben het zeker weer vergeten

wat voor dier ik ben - de sloten

kaatsen mijn beeld wanneer ik drink,

dan kijk ik naar mijn kop, en denk:

hoe komt die kop ondersteboven?

Het hek waartegen ik mij schuur

wordt oud en glad en vettig op den duur.

Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw

en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw,

alleen de boer melkt mij zo zalig,

dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig.

's Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust

dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust 

- Gerrit Achterberg

Die Kuh

Die Kuh ist vorn zu

und hinten dicht am Lauf,

da ist sie auf.

Die Kuh hat keine Ruh,

sie mümmelt immerzu.

- Kurt Schwitters

Hahaaa, leuk he!

Wat ik altijd heel leuk vond was een thema bedenken en daar dan gedichten over zoeken. En natuurlijk plaatjes, die bij het thema pasten. De koe was wel een heel dankbaar onderwerp!

En tot slot: ik luister nu naar een lekker lied, dat heet:  I am cow

Nog een pseudoniem...

.

Op de een of andere manier had ik bij het Volkskrant-blog de smaak van de pseudoniemen te pakken.

Wat een heerlijkheid om zomaar in de huid van een niet bestaand persoon te kruipen!

Ik heb er ontzettend veel lol aan gehad.

En als het VK-blog nog bestond, dan deed ik het lekker nog steeds!

In totaal heb ik daar vier verschillende pseudoniemen gehad.

Daar was natuurlijk Arend Goudsmit met waargebeurde verhaaltjes uit mijn kindertijd.

En daarnaast schreef ik ook onder de naam: Afi Seikler. De derde was Hetty Aandagt en tot slot ene Hadassah... ja die bestond ook al bij het VK-blog.

Maar alles is daar helaas verdampt. Doch niet bij mij! Wie wat bewaart heeft wat...

Deze week ga ik een paar blogjes van Afi Seikler opzoeken.

Daarvan heb ik gelukkig alles in digitale mappen gestopt.

Afi was van de powesie. Ik zocht van alles en nog wat op, met mooie foto's er bij.

Eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik houd van powesie. En het fijnste vind ik niet al te lange gedichten. Voor ellenlange gedichten heb ik helaas geen geduld...

Morgen dus het eerste blogje over/van Afi Seikler.

En nu, als opwarmertje, een klein gedichtje uit "Beemdgras" van JUDITH HERZBERG

Ziekenbezoek

Mijn vader had een lang uur zitten zwijgen bij mijn bed.

Toen hij zijn hoed had opgezet

zei ik, nou, dit gesprek

is makkelijk te resumeren.

Nee, zei hij, nee toch niet,

je moet het maar eens proberen.