Spijkergoed

.

Laatst zag ik ergens een aantal afbeeldingen van werk van een kunstenaar die van alles en nog wat maakt van spijkerbroekenstof.

Ik vond het zo geestig dat ik het even aan jullie laat zien.

Hier zit hij midden tussen het werk... Een tuin helemaal gemaakt van denim...

En laat ik nou nergens zijn naam hebben opgeschreven.

Suf hé!

Maar voordat de nieuwe dag begonnen is heb ik het gevonden.

Hier heb je 'm nog een keertje in een soort van hangende tuin.

Dit doet me in de verte een beetje denken aan Marita Kratz, die kunstwerken maakte met duizenden gehaakte witte rozen.

Ik heb destijds ook een behoorlijk aantal voor haar gehaakt!

Maar deze rozen zijn dus van oude spijkerbroeken gemaakt.

Een blauwe tuin. Echt leuk...

En midden in de tuin heeft zich een blauwe haas verstopt...

In de tussentijd heb ik het een en ander gegoogeld en ja hoor!

Ik heb de naam van de kunstenaar gevonden.

Het is een Brit en hij  heet: Ian Berry

Inmiddels schijnt hij in Zweden te wonen en noemt hij zich: Denimu

Hier kun je nog het een en ander van hem zien:

http://www.denimu.com/

Een blauwe tuin.... Echt geestig.

Maar geef mij toch maar het mooie sappige groen, vooral nu in deze fijne voorjaarstijd

Louise Frank

.

80 mensen kende de joodse gemeente in Zell an der Mosel.

Een horlogemaker, mensen die in kleding handelden, slagers, een echte kroegbazin, en een aantal wijnboeren... 

80 mensen...

Als het nazi-regime joodse mensen ernstig bedreigt, emigreren heel wat mensen naar Amerika. Of naar Palestina. Zuid-Afrika ook...

Maar Louise niet.

Zij zegt tegen haar dochter, die de kans krijgt om te emigreren naar Amerika, dat ze in Zell blijft. Ze is veilig, zegt ze, want ze is oorlogsweduwe. Sterker nog... haar man is gedecoreerd!

Kijk... dit is Louise...

Misschien is ze hier een jaar of 60?

Zo'n lief gezichtje. Zo vol vertrouwen op de goeie afloop.

Maar helaas...

In 1941 wordt Louise opgepakt, alsof ze een misdadiger is.

En ze wordt vervoerd naar Lodz.

Een jaar later, op 8 mei 1942, wordt ze vermoord in Chelmno.

Haar dochter Tilly heeft een nieuw leven kunnen opbouwen in Amerika. Zij schonk Louise later vier kleinkinderen en een heleboel achterkleinkinderen.

Met elkaar, met zo'n 20 mensen, zijn ze vanuit Amerika naar Zell an der Mosel gereisd om de Stolperstein van Louise te plaatsen voor de deur van het huis waar ze, samen met haar zus Jenny, gewoond heeft. In dit huis:

Balduinstrasse 49

Louise Frank...

Vermoord op 8 mei 1942   

Ik gedenk haar op 8 mei 2018

Zichrona livracha... jouw nagedachtenis is ons tot een zegen...

In de sjoel in Zell

.

Als we in het stadje waar we logeren een heerlijke rondwandeling maken, via de wijnvelden van de Schwarze Katz, komen we uiteindelijk langs de sjoel: de synagoge van Zell an der Mosel.

Heel af en toe is de sjoel nog in gebruik, maar als wij er langslopen is de deur op slot!

Bram wrammelt wat aan met deurklink en even later gaat die open. 

Er staat een schilder in de deuropening.

Hij vertelt ons, dat de sjoel wordt opgeknapt en pas in juni weer open gaat.

Maar of we even willen binnen komen? Kan best, ze hebben nu toch net pauze...

Nou je begrijpt... dat laat ik me geen twee keer zeggen.

De mezoeza even aanraken... eigenlijk zegen je dan het huis of jij krijgt de zegen, kan ook... en dan pas doe je een stap over de drempel.

Overal staan ladders en er liggen grote lakens om de boel te beschermen tegen verfspatten.

De schilder leidt ons een beetje rond.

Hij laat de drie Stolpersteine zien, de struikelstenen van drie joodse mensen, die hier in Zell gewoond hebben...

Ik leg er de steentjes op, die ik altijd in m'n zak heb.

Voor vader en moeder Wolf, die vermoord zijn.

En voor hun zoon Manfred, die 19 was toen hij naar Auschwitz werd gedeporteerd en later toch nog bevrijd werd...

We hangen nog wat rond en bekijken de dingen die er achter glas liggen.

Een jad! Daar komt ons woord "jat" vandaan...

De zilveren jad wordt gebruikt om woorden aan te wijzen in de Thora-rollen, die je niet met je eigen vingers mag aanraken...

Fijn, dat we naar binnen mogen, ondanks de verflucht! 

Als we weer naar buiten gaan en de achterkant van de sjoel gaan opzoeken zien we wat een piepklein gebouwtje het eigenlijk is.

De schilder is nu weer aan het werk en is buiten bezig. Hij heeft een bordje op de trap gezet:

"Ingang van de synagoge: Jakobsstraat. De trap gebruiken op eigen gevaar"

Of zoiets.

Mooi, dat wij er al binnen waren geweest.

Die ene ster...

.

Ik ben een lettervreter.

En dan bedoel ik niet eens zozeer de letters van een boek. Ja, die ook natuurlijk...

Maar meer nog teksten die ik overal zie.

Op straat, op huizen of zomaar ergens opgeprikt.

Deze tekst heb ik ergens gezien, tijdens de vakantie.

Ik weet alleen niet meer waar.

Ik weet alleen, dat de tekst me aangreep en dat ik er een foto van gemaakt heb.

"Als je 's nachts naar de hemel kijkt, lijkt het alsof alle sterren lachen omdat ik op één van hen woon, en omdat ik op één van hen lach.

En als dat jou troost zul je blij zijn, dat je mij gekend hebt".

Dat kan zomaar gebeuren dus...

Pats! Een tekst, die je raakt.

Maar... dan moet je wel gaan lettervreten... anders zie je het niet!

Deze tekst komt overigens uit "De kleine prins" van Antoine de Saint-Exupery

En natuurlijk hoort er dit plaatje bij:

En vanavond... dan kijk ik omhoog naar de sterren en groet ze allemaal...

Ik ben blij, dat ik jullie gekend heb.

De bescherming van het boompje...

.

Vorige week had ik een stukje geschreven over de enorme storm, die over het land Steiermark heeft geraasd.

En dat we daardoor vier bomen zijn verloren...

En dat we daarna een nieuw boompje hebben ontdekt...

Tamar is daar nu, op dit moment dus... en de kinderen hebben het nieuw boompje een heel speciale bescherming gegeven.

Dat wil ik even laten zien...

Kijk eens, hoe lief! Dat gaat zeker lukken met die kleine...
Ik hoop dat ik het zeker nog 25 jaar mag zien groeien.... Yeah!

Kein Hundenklo

.

Ook langs de Moezel worden honden uitgelaten.

Waar kun je beter lopen dan daar?

Eh... ja, in de Peel natuurlijk! Da's logisch hé!

Iedereen die ik ken en die met honden loopt ruimt de drollen op en gooit ze in een prullenbak.

Netjes toch?

Maar... in Duitsland niet hoor...

Daar worden de drollen niet opgeruimd. En ook daar hebben de mensen er last van.

Dit was op een muur geplakt en beneden op de stoep lag een paar dikke vette drollen. Van een grote hond, ja! En niet van een Chihuahua of Jack Russell.

Dus er zijn heus wel mensen die er last van hebben.

Ergens verderop een bordje in een tuin:

"Dit is een wijnberg en geen honden-wc."

Ja, snap ik ook wel.

Neem toch een zakje mee! Doe ik ook...

De stoep is geen honden-wc:

Okee... we weten het.

Maar wel met je hond gaan lopen hoor! Zakje mee en opruimen die hap.

En geen wc-tje voor de hond in huis. Hup!

Er uit met dat beessie! Hij moet lekker kunnen rennen en snuffelen...

Na de storm

.

Er heeft begin april een enorme storm over het land Steiermark gewoed.

De buurvrouw werd midden in de nacht wakker van een gigantische herrie: een tornado werd er gezegd. Duizenden bomen zijn tegen de vlakte gegaan en als we op de plaats van bestemming aankomen is de ravage bijna niet te overzien. 

In onze tuin lijkt op het eerste gezicht alleen de boomhut de dupe.

Hier hebben de kinderen jarenlang lekker gespeeld, maar dat gaat nu niet meer lukken.

Als ik omhoog kijk naar de bomen waar de hut tegenaan gebouwd is, zie ik dat er eentje heel vervaarlijk schuin staat. De wortels zijn los en de boom wordt tegengehouden door twee andere bomen.

En door het strakke touw van de schommel...

Een van de mannen uit het dorp is bosbouwer. Hij komt kijken en ziet, dat er onmiddellijk wat aan gedaan moet worden, anders kletteren die bomen op ons dak en is de schade niet te overzien.

Vier bomen moeten er omgezaagd worden.

Ik ben er emotioneel van: mijn moeder heeft ze 50 jaar geleden geplant en dan nu...

Maar ja... er zit echt niks anders op.

Als de hele bende opgeruimd is ziet Peter, de bomenman, dat er een "jonkie" staat.

Daar ben ik heel blij om.

Ik zal het geen 50 jaar meer meemaken, maar heb er alle vertrouwen in, dat dit boompje het nog heel lang gaat doen!

Gelukkig maar...

Nieuwe den.

Voorzichtig.

En als het niet gaat lukken, dan halen we gewoon een nieuw dennetje uit het bos.

Deed mijn moeder ook!