Ronit Elkabetz in het Design Museum

.

Sja, als grafisch vormgever (Tamar!)  wil je natuurlijk het Design Museum zien.

Het is een prachtmuseum in Tel Aviv in de buitenwijk Holon.

En het is pokkeweer, dus wat kun je dan beter doen, dan een museum bezoeken.

Door de stromende slagregen worden we door een aardig oud taxi-chauffeurtje naar Holon gebracht. Zeker een half uur met de taxi. Maar lekker droog en de taxi wordt door de academie betaald, dus waarom niet!

We mogen zelfs in zijn taxi blijven schuilen als we aangekomen zijn op de plaats van bestemming. Hij zit nergens mee en vindt het wel gezellig.

Tot het na een paar minuten droog is en dan gaan we...

Het gebouw is imposant.

Schitterende ronde vormen van cortex metaal:

Er liggen nog heel wat plassen, maar het regent gelukkig niet meer.

In het museum is een prachtige expositie over een prachtige Israëlische beroemdheid: 

Ronit Elkabetz (klik)

Een beroemde extravagante actrice, die vorig jaar is overleden.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van haar gehoord.

De expositie gaat over haar garderobe, haar sieraden, hoeden en petten en damescorsetten...

Zelfs haar ondergoed ligt ten toon. Dat vind ik nogal ver gaan, maar het is wel heel bijzonder ondergoed. Vooruit dan maar...

Een mooi mens, echt waar... maar waarom dit allemaal in het designmuseum moet??

Omdat de kleding één en al design is?

Hier nog een filmpje over het museum.

Leuk om te zien...

Ik krijg helaas de YouTube filmpjes niet meer in beeld. Maar als je de link kopieert en in Google inpiepelt kom je er ook:

https://www.youtube.com/watch?v=fz4pk-6Q-kQ

Mooi he... net een ballet...

Ach...

.

Ach... hoe droevig, deze gebeurtenis...

We zijn met onze Bauhaus-wandeling in Tel Aviv bezig als een beetje sjofele jongeman ons aanspreekt en een papiertje in de hand drukt. Hij heeft er een hele stapel van en is ook bezig om de papiertjes overal op te hangen.

Eerst denk ik dat het misschien een junk is.

Hij moet huilen... en ik heb met hem te doen.

Ik lees het papiertje, maar kan er helaas niets van lezen.

Dat zeg ik hem ook... "I don't read or speak Hebrew" zeg ik tegen hem.

Hij knikt met tranen in zijn ogen.

En als ik het papiertje beter bekijk begrijp ik het.

Kijk... jij snapt het ook wel, ook al spreek je geen woord Hebreeuws:

Ach... zijn kleine zwarte Moushi is kwijt...

Ik hoop, dat hij het katje terugvindt en dat hij weer kan lachen en spelen met die kleine zwarte doerak...

Een vreemde taal...

.

Jaren geleden heb ik twee jaar Hebreeuws gestudeerd.

Ik was een stuk jonger dan nu en de klepjes stonden nog helemaal open voor het leren van een taal.

Het was ontzettend leuk en ik heb vaak de slappe lach gehad. Heerlijk dus.

Maar ja... ik verhuisde en moest stoppen met de studie. Stomme smoes, ik had er best mee door kunnen gaan... Had ik het maar gedaan denk ik wel eens, dan had ik het nu vloeiend gesproken en kunnen lezen.

Nu ik in Tel Aviv ben word ik natuurlijk bedolven onder de Hebreeuwse teksten.

Bij het binnenkomen in ons huisje begint het al:

Van de eerste twee (en iets verderop dezelfde woorden) zie ik dat er Baruch Ata (ברוך אתה) staat. Dat betekent: gezegend ben jij. Ik vraag aan de bakker aan de overkant wat het verder betekent. Zij vertaalt het voor me: "Gezegend ben jij, die dit huis binnenkomt en gezegend ben jij, die het huis weer verlaat."

Mooi. Dat weet ik dan weer. Daar hou ik van... en ik vind het mooi bij het binnenkomen en weggaan.

Maar het volgende vind ik wat moeilijker:

 Ik vraag links en rechts wat het betekent, maar niemand weet het.... zelfs mijn webvriend  די מריו weet het niet... Maar misschien kom ik er nog eens achter...

Gelukkig worden de straatnamen vertaald. Daar hoef je niet op te puzzelen.

Blij toe! Want het krioelt me voor de ogen...

Door de vertaling erbij leer ik wel weer wat de letters betekenen. Toch handig.

En tot slot een speciale voor Dienie, die hartjes spaart:

Ik heb geen idee wat de letters betekenen. En bij nader inzien zie ik een gebroken hartje...

Toch misschien niet zo'n goeie...

Nou deze dan, hiervan weet ik dat אהבה liefde betekent.

Kijk maar eens bij Klaprooske dan kun je nog twee foto's zien, die ik opgestuurd heb, waarvan eentje met Tamar op de rug gefotografeerd... en een leuke tekst op een vreemde kolom, gelukkig in het Engels... 

André Revesz

.

Tamar ligt één dag ziek op bed. Heel zielig is dat.

Ik vertroetel haar natuurlijk met soepjes en thee.

Maar omdat ze heel veel slaapt piep ik er even tussenuit. Ons huisje ligt vlak bij de zee en ik wil er wel even uit.

De zee is prachtig en als je naar rechts kijkt zie je Tel Aviv. Een moderne stad met veel hoogbouw:

Daar ga ik later nog wel een kijkje nemen, beloof ik mezelf.

Maar eerst de oude straatjes van Yaffo ontdekken...

Geen idee waar ik dan ben en ik zwerf maar een beetje rond.

Je kunt er makkelijk verdwalen, maar dat vind ik juist leuk.

Ik noem dat "punaise-poetsen"... de wijk waar je woont verkennen, alle straatjes pakken en snuffelen maar...

Ook hier bekijk ik de straatschrijfsels. En het Hebreeuws is natuurlijk reuze leuk om te lezen.

Jaaaaren gelden heb ik twee jaar Iwriet gestudeerd: weet ik er nog wat van?

Dit bordje kom ik tegen op één van de oude muren:

Gelukkig staat de vertaling er bij, anders had ik het niet geweten.

Ik kan er niks meer van lezen.

Natuurlijk zoek ik de naam André Revesz op (nooit van gehoord namelijk) en het blijkt een kunstenaar te zijn geweest. Best wel beroemd eigenlijk...

Toch wel leuk dat mijn zwerftocht door het oude Yaffo een diepere laag krijgt.

Als ik weer thuiskom is Tamar opgestaan en gaan we samen een beetje kuieren.

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Doctor Shakshuka

.

Het huisje van Elinor ligt midden in het oude centrum van Yaffa. En wij mogen er een paar dagen wonen.

Vroeger was Yaffa (wordt ook wel Yaffo genoemd) een klein vissersplaatsje, maar nu is het helemaal opgenomen in de grote stad Tel Aviv.

Wat ik er heel leuk aan vind is dat heel autenthiek is gebleven.

Smalle straatjes met oude huisjes en nerinkjes en eettentjes. Een heel gemengde bevolking, die vreedzaam met en naast elkaar woont. Co-existance! Precies wat ik voor het hele land zou wensen.

Deze jongen werkt bij ons om de hoek in een tentje, waar ze heerlijke falafel hebben. Lekkerder kan bijna niet!

En dan, om de hoek, één van de beroemdste eethuisjes in Yaffo en omstreken: Dr. Shakshuka.

Een heel grappig donker, rommelig eethuis, waar je dus (onder andere) shakshuka kunt eten

En dat is zo inwijs lekker!

We schuiven aan en vragen aan onze buurvrouw wat zij allemaal aan het eten is... "Breakfast" antwoordt ze. Terwijl het inmiddels al een uur of drie 's middags is.

"Breakfast" is een heleboel schaaltjes met van alles en nog wat en een heerlijke pan shakshuka in het midden. Ik zal je zo het recept geven...

Maar eerst het tentje... een lekker rommelig tentje. Echt leuk!

Ik hou van rommelig...

En dan "the breakfast" met onder andere natuurlijk overheerlijke humus:

En daaarbij de Shakshuka... eigenlijk gewoon eieren in een pittige tomatensaus. Dat eet je met een stuk grof bruin brood:

En wat heb je nodig?

Weet je wat? Klik hier maar even, dat is wel zo makkelijk en laat dan later weten hoe je het vond:

SHAKSHUKA

Om een kwart over vier worden we de zaak uit gebonjourd, want de sjabbes begint. En ze moeten klaar zijn met opruimen en schoonmaken voordat de zon onder gaat...

Bete'avon! (eet smakelijk)

Terug van weggeweest...

.

Ja, veel later dan ik eigenlijk had gewild zit ik weer eens achter de computer voor een blogje.

De reis naar Israel is heel anders gelopen dan ik had verwacht.

Tamar was herstellende van een longontsteking en kon nog niet veel hebben en ik werd ziek in Tel Aviv: zware bronchitis...

Na het bezoek aan de dokter en het slikken van wat paardemiddelen kon ik weer op de been.

We hebben daardoor toch nog aardig wat kunnen doen. Lang niet genoeg, maar toch...

Op mijn wensenlijstje stond een bezoek aan de Bauhaus wijk, oftewel de Witte Stad.

Echt gave architectuur, in de dertiger jaren gebouwd. 

Helaas niet allemaal even goed onderhouden, maar daar moet je doorheen kijken.

Het mooie aan deze stijl vind ik de ronde vormen, ook van de balkons. 

Dit vind ik veel spannender dan die hoekige huizen waar wij in wonen.

Hier nog een mooi voorbeeld van Bauhaus:

Best nogal futuristisch toch?!

Er gaat een fijne wandeling door de Witte Stad. Echt mooi om dat allemaal rustig te doen.

En ik was nog niet zo ziek, dus gelukkig hebben we dit allemaal kunnen bekijken.

Stiekem naar het dakterras van Cinema Hotel Esther... gewoon langs de balie glippen en de lift naar de bovenste verdieping nemen. Prachtig uitzicht en gratis koppie thee! Ja, je ben jiddisj of je bent het niet...

Clandestien op het dakterras van het dure hotel... De zon is al aan het ondergaan.

Als we later de bus naar onze wijk Yaffo nemen zien we dit:

Naar Israel...

.

Ja, ik had mezelf beloofd, dat ik één keer in de week ging bloggen, maar dat is best moeilijk, want ik heb zo ontzettend veel ideeën om over te schrijven: het stroomt maar door en door.

Het is net of alle kanaaltjes open staan.

Ik moet me heel erg bedwingen en me heel erg inhouden. Ik schrijf wél alle ideeën op in een speciaal mapje, dus wie weet komt het er nog eens van om iets meer te schrijven.

Voorlopig nog even niet dus.

En dat komt onder andere omdat ik overmorgen jaaaa, overmorgen! naar Israel reis.

Met Tamar, mijn dochter, ga ik 10 dagen naar het Beloofde Land: hehe... het heeft lang geduurd voordat het er van kwam, maar eindelijk is het zover en ga ik!

Dat ik er maar niet toe kwam, kwam ook een beetje door Bram, die er maar niet naar toe wilde. En nu ik met Tamar ga zegt hij, dat hij er toch ook wel naar toe wil. Nou ja... dat zien we dan wel weer. 

Ik ben druk bezig met uit te zoeken wat we allemaal kunnen gaan doen.

Ik denk nog even niet meteen er op los knallen, want Tamar is herstellende van een longontsteking.

Nou... een beetje op terrasjes hangen en mensen kijken vind ik ook heel leuk.

Als de zon maar schijnt!

Kijk... dit is een van mijn nichtjes, die er een paar maanden geleden was:

Ik denk niet, dat we zulk warm weer hebben dat we in de Dode Zee kunnen dobberen, maar je weet maar nooit.

Ik ben ook de foto's van Thomas Schlijper aan het bekijken.

Die zit nu in Tel Aviv en ik vind het heel erg inspirerend om zijn werk te zien.

Hoewel... ehhh.... Dit was in Tel Aviv, vorige week:

Parapluutje mee, dus.

Dagdag! Tot over twee weken...

Jerusalem, here I come!